مقدمه: صفات اسکیزوتایپال می توانند منجر به اختلال در کارکردهای اجتماعی و شخصی شوند و پیش درآمد بروز اختلال های طیف روان پریشی باشند. ازاین رو پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی تجارب تجزیه ای و تحمل ناپذیری بلاتکلیفی در رابطه بین تجارب آسیب زای دوره کودکی و نشانه های شخصیت اسکیزوتایپال انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر ازنظر هدف بنیادی و ازنظر روش گردآوری داده ها توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیرجند در سال تحصیلی 99-1398 تشکیل دادند (5200=N). حجم نمونه 400 نفر بود که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه آسیب دوران کودکی، مقیاس تجارب تجزیه ای، مقیاس تحمل ناپذیری بلاتکلیفی و پرسشنامه شخصیت اسکیزوتایپال-فرم کوتاه استفاده شد. داده های پژوهش با استفاده از نرم افزارهای SPSS و LISREL و با کمک روش مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که تجارب تجزیه ای و تحمل ناپذیری بلاتکلیفی میانجی رابطه بین تجارب آسیب زای دوران کودکی و نشانه های شخصیت اسکیزوتایپال هستند. بعلاوه این مدل از برازش مناسبی برخوردار است. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر از نقش میانجی تجارب تجزیه ای و تحمل ناپذیری بلاتکلیفی در رابطه بین تجارب آسیب زای دوران کودکی و نشانه های شخصیت اسکیزوتایپال حمایت می کند. این نتایج بر لزوم توجه به این سازه ها و در نظر گرفتن نقش آن ها توسط متخصصان، درمانگران و برنامه ریزان به هنگام کار با دانشجویان و به طور خاص در مراکز مشاوره ای و درمانی تاکید دارد.

هدف هدف از پژوهش حاضر تدوین الگوی گرایش به ارتباط قبل از ازدواج براساس سبک های زندگی و میزان استفاده از شبکه های اجتماعی مجازی در بین دانشجویان بود. روش روش پژوهش حاضر، همبستگی از نوع مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی که در سال تحصیلی1394-1393 مشغول به تحصیل بودند. تعداد 374 نفر به عنوان گروه نمونه انتخاب شدند. روش نمونه گیری از نوع نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبی بود که از بین تمام دانشکده های دانشگاه به صورت تصادفی طبقه ای و به نسبت دانشجویان دختر و پسر انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده های تحقیق از پرسشنامه نگرش و گرایش به ارتباط قبل از ازدواج، پرسشنامه سبک های زندگی، و پرسشنامه شبکه های اجتماعی مجازی استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از شاخص های برازش و ضرایب مسیر جهت آزمون فرضیه ها استفاده شد. یافته ها نتایج پژوهش نشان داد که بین استفاده از شبکه های اجتماعی مجازی باگرایش به ارتباط قبل ازدواج ارتباط مستقیم معنی داری وجود دارد، همچنین بین سبک زندگی و میزان استفاده از شبکه های اجتماعی مجازی رابطه معنی دار وجود دارد همچنین الگوی تبیین گرایش به ارتباط قبل از ازدواج براساس سبک های زندگی و میزان استفاده از شبکه های اجتماعی مجازی با داده های تجربی برازش دارد (p<0/05). نتیجه گیری با توجه به یافته های پژوهش حاضر می توان نتیجه گرفت که گرایش به ارتباط قبل از ازدواج براساس سبک های زندگی و میزان استفاده از شبکه های اجتماعی مجازی تبیین می شود. واژگان کلیدی: گرایش به ارتباط قبل از ازدواج، سبک های زندگی، استفاده از شبکه های اجتماعی مجازی، مدل معادلات ساختاری، خانواده و جوانان.

اینترنت کیفیت زندگی و بهزیستی بسیاری از افراد را ارتقا می دهد امّا استفاده بیش از اندازه از آن پیامدهای نامطلوبی برای سلامت روان و رشد آنان دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه میان آسیب های دوران کودکی وتجارب تجزیه ای با اعتیاد به اینترنت بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین در سال تحصیلی 1396-1395 بود. 295 دانشجو به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند و به پرسشنامه های مورد نظر پاسخ دادند. ابزار پژوهش پرسشنامه اعتیاد به اینترنت یانگ، پرسشنامه تجارب تجزیه ای برنشتاین و پوتنام وپرسشنامه کودک آزاری و بی توجهی فاطمه نوروزی چهار قلعه بود. تحلیل داده ها با استفاده از همبستگی گشتاوری پیرسون و رگرسیون چند متغیره استاندارد انجام شد. نتایج نشان داد که در پسران و در دختران واریانس اعتیاد به اینترنت باآسیب های کودکی و تجارب تجزیه ای تبیین می شود. همچنین تحلیل رگرسیون در دو گروه دختر و پسر به تفکیک نشان داد که بین دو گروه از لحاظ اعتیاد به اینترنت و متغیرهای پیش بین آن تفاوت وجود دارد. در دختران هردو متغیر پیش بین، قادر به پیش بینی اعتیاد به اینترنت هستند اما در پسران تنها آسیب های کودکی قدرت پیش بینی دارد و این رابطه در پسران قوی تر از دختران است. بنابراین به منظور پیشگیری و درمان اعتیاد به اینترنت می توان مداخله هایی با تمرکز بر آسیب های کودکی و تجارب تجزیه ای انجام داد.

هدف: هدف از پژوهش حاضر پیش بینی اندیشه­پردازی خودکشی براساس صفات بیمارگون شخصیت با میانجیگری تجارب تجزیه­ای بود. روش شناسی: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری پژوهش شامل تمام مراجعین به کلینیک­های مشاوره و روانشناسی شهر قم در سال 1402 بود که از میان آن­ها به روش نمونه گیری در دسترس 550 نفر انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه شخصیت براساس راهنمای تشخیصی و آماری اختلال­های روانی-ویراست پنجم ساخته ماپلس و همکاران (2015)؛ مقیاس تجارب تجزیه­ای ساخته برنستاین و پاتنام (1986) و پرسشنامه اندیشه­پردازی خودکشی بک ساخته بک و همکاران (1979) بود. جهت تحلیل داده­ها از روش الگویابی معادله­های ساختاری استفاده شد. یافته ها: تجارب تجزیه ای رابطه بین شخصیت بیمارگون با اندیشه­پردازی خودکشی را به صورت مثبت و معنادار (001/0=P، 052/0=β) را میانجیگری می کند. نتیجه گیری: یافته ها نشان داد که تجارب تجزیه ای نقش میانجی معناداری بین صفات بیمارگون شخصیت و اندیشه پردازی خودکشی دارند و باید در مداخلات روانشناختی به آن توجه شود.

چالش میان حفاظت و توسعه، از موضوعات بحث برانگیز مرمت شهر و معماری معاصر ایران است. اهمیت بناها، یادمان ها و بافت های با ارزش شهری ایجاب می نماید که مورد حفاظت قرار گیرند؛ در مقابل رشد و پیشرفت مستلزم برخورداری از برنامه های مدون توسعه برای آینده شهرهاست. چالش اصلی از آنجا آغاز می شود که برخی از رویکردهای مبتنی بر توسعه، ثروت های فرهنگی و میراث ملی را تضعیف می نمایند و بعضی دیگر از رویکردهای مبتنی بر حفاظت، توسعه بافت های با ارزش شهری را محدود می سازند. پرسش اصلی مقاله آن است که آیا اساسا حفاظت و توسعه دو رویکرد مقابل اند یا مکمل؟ برای پاسخ گویی به این پرسش سیر تجارب مرمت شهری در بافت های با ارزش شهرهای تاریخی ایران مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. با مروری به ادبیات موضوع و تجربه های مرمت شهری در ایران می توان دریافت که حفاظت بدون توسعه، و توسعه بدون حفاظت، نمی تواند پاسخ گویی شرایط بافت های با ارزش شهری در ایران باشد. نمونه های تحلیل شده در پژوهش از تجارب مرمت شهری معاصر ایران بیانگر آن است که هر یک از این دو رویکرد بدون همراه داشتن دیگری، باعث آسیب رسیدن به ثروت های فرهنگی شهرهای تاریخی ایران بوده است.

مقدمه: عوامل متعددی ممکن است سلامت هیجانی پرستاران را مختل نموده و منجر به رفتارهای مقابله­ای منفی مانند گرایش به مصرف مواد شود. از این رو پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تجارب تجزیه­ای، ذهن­آگاهی و احساس تنهایی در پیش­بینی گرایش به مصرف مواد در پرستاران انجام شد. روش ­کار: روش این مطالعه، توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری را کلیه پرستاران شهر تهران در سال 1402 تشکیل دادند. از میان جامعه آماری 220 پرستار شاغل در بیمارستان­ های شهر تهران به صورت نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند و به مقیاس تجارب تجزیه­ای، مقیاس ارزیابی ذهن­آگاهی­، پرسشنامه احساس تنهایی و مقیاس آمادگی به اعتیاد پاسخ دادند. داده‏های جمع­آوری شده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS-24 تحلیل شدند. یافته­ ها: نتایج نشان داد که بین تجارب تجزیه­ای و احساس تنهایی با گرایش به مصرف مواد رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (01/0>P). بین ذهن­آگاهی با گرایش به مصرف مواد رابطه منفی و معناداری وجود دارد (01/0>P). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نیز آشکار کرد که 684/0 واریانس گرایش فعال به به مصرف مواد و 638/0 واریانس گرایش منفعل به مصرف مواد در پرستاران به­وسیله تجارب تجزیه­ای، ذهن­آگاهی و احساس تنهایی تبیین می­شود. نتیجه ­گیری: نتیجه پژوهش بیانگر نقش معنادار تجارب تجزیه­ای، ذهن­آگاهی و احساس تنهایی در پیش­بینی گرایش به مصرف مواد در پرستاران است؛ بنابراین سیستم های مراقبت های بهداشتی باید منابع را روی حمایت از سلامت روان­شناختی و هیجانی پرستاران متمرکز کنند و در این راستا به نقش مولفه ­های این مطالعه در جهت طراحی مداخلات درمانی اثربخش و با هدف جلوگیری از گرایش به مصرف مواد در پرستاران توجه ویژه­ مبذول شود.

مقدمه: خودآسیبی بدون قصد خودکشی یکی از معضلات جهان امروز است و علاوه بر صدمات جسمی با اختلالات روانی و خودکشی نیز مرتبط است. در این راستا، مطالعه حاضر نیز با هدف بررسی رابطه بین تکانشگری و تجارب تجزیه­ای با خودآسیبی بدون قصد خودکشی با میانجی­گری ذهنی­سازی در بزرگسالان انجام شد. روش ­کار: روش پژوهش توصیفی – همبستگی مبتنی بر معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه بزرگسالان شهر تهران در سال 1402 تشکیل دادند. از میان جامعه آماری، 350 نفر به شیوه نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه تکانشگری بارت، مقیاس تجارب تجزیه­ای، پرسشنامه کنش­وری تأملی و پرسشنامه آسیب به خود. برای تحلیل داده ها از همبستگی پیرسون، مدل یابی معادلات ساختاری و از نرافزار SPSS نسخه 23 وAMOS  نسخه 24 استفاده شد. یافته ­ها:  نتایج نشان داد که مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است. ضرایب مسیرهای مستقیم مسیر تکانشگری (74/2 T=، 34/0 = β)، تجارب تجزیه‏ای (78/3 T=، 35/0 = β)، اطمینان (42/5-T=، 38/0-= β) و عدم اطمینان (96/2=، 53/0= β) بر خودآسیبی بدون قصد خودکشی معنادار بودند. همچنین ضرایب غیرمستقیم متغیرهای تکانشگری و تجارب تجزیه­ای بر خودآسیبی بدون قصد خودکشی از طریق نقش میانجی ذهنی­سازی معنادار بودند. به طور کلی تکانشگری و تجارب تجزیه­ای با میانجی­گری اطمینان و عدم اطمینان در مجموع 62 درصد از واریانس خودآسیبی بدون قصد خودکشی را تبیین نمودند. نتیجه ­گیری: نتایج این مطالعه نشان از اهمیت نقش میانجی ذهنی­سازی در رابطه بین تجارب تجزیه­ای و تکانشگری با خودآسیبی بدون قصد خودکشی است. بنابراین مداخلاتی که خودآسیبی بدون قصد خودکشی را هدف قرار می­دهد ممکن است، نیاز به افزایش ظرفیت ذهنی­سازی با هدف کاهش تجزیه، تکانشگری و به تبع بازداری از خودآسیبی داشته باشد.

مقدمه: اگرچه مطالعات قبلی نشان دادند که رابطه قوی بین تجربه ترومای کودکی و افسردگی وجود دارد اما مکانیسم­های میانجی این رابطه به خوبی مورد مطالعه قرار نگرفته است. مطالعه حاضر با هدف بررسی روابط ساختاری بین تجربه ترومای کودکی با علائم افسردگی در بزرگسالان با نقش میانجی تجارب تجزیه­ای و سبک­های دلبستگی انجام شد. روش ­کار: روش پژوهش توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه افراد مراجعه­کننده به کلینیک­ها و مراکز خدمات روان­شناختی شهر تهران در سال 1402 تشکیل دادند. از میان جامعه آماری، 320 نفر به شیوه نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه آسیب های کودکی، پرسشنامه افسردگی بک ویرایش دوم، مقیاس تجارب تجزیه­ای و پرسشنامه سبک­های دلبستگی. برای تحلیل داده ها از همبستگی پیرسون، مدل یابی معادلات ساختاری و از نرافزار SPSS نسخه 23 وAMOS  نسخه 23 استفاده شد. یافته ­ها:  نتایج نشان داد که مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است. ضرایب مسیرهای مستقیم تجربه ترومای کودکی (52/2 T= ،28/0 = β)، تجارب تجزیه­ای (63/2 T= ،27/0 = β)، دلبستگی ایمن (31/2- T= ،71/0- = β) و دلبستگی ناایمن (21/2T= ،23/0= β) بر علائم افسردگی معنادار بود. همچنین ضرایب غیرمستقیم تجربه ترومای کودکی از طریق تجارب تجزیه­ای  (05/0>P، 52/0=b)، سبک­های دلبستگی ایمن (05/0>P، 60/0-=b) و ناایمن (05/0>P، 39/0=b) بر روی علائم افسردگی معنادار بودند. نتایج همچنین نشان داد که متغیرهای پژوهش در مجموع 75 درصد از واریانس علائم افسردگی را تبیین کردند. نتیجه ­گیری: این یافته­ها ممکن است نشانه­هایی از توسعه اقداماتی برای کاهش تجارب تجزیه­ای و آموزه­هایی مبتنی بر سبک­های دلبستگی جهت کاهش علائم افسردگی در بزرگسالان دارای تجربیات آسیب­زای دوران کودکی ارائه دهد. پیشنهاد می­شود که روان­درمانگران تروما و افسردگی در مداخلات خویش به دو مولفه تجزیه و سبک­های دلبستگی توجه ویژه­ای داشته باشند.

زمینه بیماران افسرده در تجارب تجزیه ای و مولفه های کارکردهای اجرایی از جمله توجه و برنامه ریزی، سرعت پردازش اطلاعات، توجه انتخابی و هشیاری، اجتناب و بازداری نقص هایی را نشان می دهند. بر این اساس، مساله تحقیق این است که آیا نظم جویی هیجانی و اجتناب تجربی اثر صفات بیمارگون شخصیت بر تجارب تجزیه ای را تبیین می کند. هدف این پژوهش با هدف تعیین نقش میانجی گر نظم جویی هیجانی و اجتناب تجربی در رابطه بین صفات بیمارگون شخصیت و تجارب تجزیه ای در بیماران افسرده انجام شد. روش روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمام افراد افسرده با سابقه خودکشی مراجعه کننده به کلینیک های روان پزشکی و روا شناسی شهر کرمان در سال 1397 بود. 378 نفر با روش نمونه گیری هدفمند گزینش شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه شخصیت بر اساس DSM5 کروگر و همکاران (2012)، پرسشنامه نظم جویی هیجانی گراتز و روئمر (2004)، پرسشنامه اجتناب تجربی گامز و همکاران (2011)، مقیاس تجارب تجزیه ای برنستاین و پاتنام (1986)، مقیاس افکار خودکشی بک، پرسشنامه افسردگی بک-ویرایش دوم (1996) بودند. یافته ها نتایج نشان داد که اثرات مستقیم و غیر مستقیم صفات بیمارگون شخصیت بر تجارب تجزیه ای از طریق نقش میانجی نظم جویی هیجانی و اجتناب تجربی معنادار است (P<0/01, P<0/05). نتیجه گیری صفات بیمارگون شخصیت، نظم جویی هیجانی و اجتناب تجربی در توصیف تجارب تجزیه ای دارای اهمیت هستند. همچنین نظم جویی هیجانی و اجتناب تجربی به عنوان متغیرهای میانجی، رابطه بین صفات بیمارگون شخصیت و تجارب تجزیه ای را تبیین می کند.